تامین مالی فعالیت‌های اقتصادی به روش‌های مختلفی انجام می‌شود. برخی از کشورها در فرایند توسعه اقتصادی خود به بازار سرمایه و ابزارهای این بازار تکیه دارند و دسته­ای دیگر نیز از طریق سیستم بانکی برای توسعه و رشد اقتصادی خود برنامه­ریزی و تامین مالی می­کنند. کشورهایی نظیر ایالات متحده‏‌ و انگلستان سمبل کشورهای بازار سرمایه-محور هستند و از ساز و کار بازار اوراق بهادار برای تامین مالی فعالیت‌های اقتصادی بهره می­گیرند.

 

بسیاری از کشورهای در حال توسعه نیز با پیروی از تجربه موفق اقتصادهای توسعه یافته، فرآیند توسعه اقتصادی خود را بر پایه بازار سرمایه طراحی کرده‌اند. کشورهایی نظیر سنگاپور، مالزی، کره­ جنوبی و هنگ­ کنگ از کشورهای شاخص در این حوزه به شمار می‌روند به گونه‌ای که ارزش بازار بورس­های اوراق بهادار این کشورها  به ترتیب 4/4، 5/2، 5/1 و 14 برابر تولید ناخالص داخلی آنها است.

بورس اوراق بهادار تهران نیز اگر چه در مقایسه با بورس­های موفق، جایگاه چندان شایسته‌ای در اقتصاد ایران ندارد؛ اما با توجه به روند رو به رشد آن، انتظار می‌رود که در آینده نزدیک سهم خود را در تامین مالی فعالیت‌ها افزایش دهد و یاری‌گر توسعه اقتصادی کشور باشد.

در این گزارش جایگاه بورس تهران در مقایسه با اعضای فدراسیون جهانی بورس­ها[1] در سال 2007 می­پردازیم. اطلاعات و شاخص­هایی نظیر ارزش بازار، ارزش معاملات، تغییرات شاخص، تورم، ارزش بازار به تولید ناخالص داخلی، بازده ناخالص سهام، شرکتی شدن بورس­ها[2]، تعداد شرکت­های پذیرفته شده داخلی و خارجی، جریان عرضه اولیه و ثانویه و نسبت قیمت به درآمد مورد مقایسه و تحلیل آماری قرار گرفته است.

برای دیدن ادامه گزارش که در فروردین ماه 87 توسط اینجانب تهیه شده به آدرس زیر مراجعه شود.

http://rapidshare.com/files/157634191/WFE_report.pdf.html



[1]   World Federation of Exchange(WFE)

[2]  Dematualization